آن روزها وقتی تماشاگران ، سینما را ترک می گفتند ، زیر لب ، همه آن آوازها را می خواندند و جوانان عاشق و مستان نیمه شب نیز، فریاد دل خود را با همان آوازها ، در زیر سقف شهر رها می کردند.

مثلث فردین ، ایرج ، منوچهر اسماعیلی ، مثلث فروش بدون چون و چرای فیلم ها و پُر شدن صدها سالن سینما در سراسر ایران بود. همان زمان بود که کارگردانان به اعجاز موزیک و ترانه در سینما پی بردند و به مرور ، فیلم ها با چند آهنگ و ترانه و بعد با یک موزیک متن موثر و همسنگ با فیلم ، تضمین فروش و محبوبیت خود را تثبیت می کردند.

این هماغوشی موزیک و سینما، دوره های کوتاه مدت دیگری هم در گذشته داشتند، ولی بعدن اوج این تاثیر، با فیلم های مشترک گوگوش و بهروز وثوقی دو اسطوره ی سینما و موزیک ، بعد حضور داریوش ، ابی ، شهرام شب پره و نامداران دیگر در سینما ، به شیوه ی دیگری آغاز شد و به اوج رفت.

همپا و همصدا شدن موزیک و سینما ، آغاز دیرپاتری هم داشت. آن روزها که دلکش  و ویگن و بعد پوران و گلپا ، عاشقانه های خود را با قصه ی فیلم ها آمیختند ، اولین جاذبه های این تاثیر گذاری ها را نشان دادند.

هر چه سینمای ایران به پیش رفت ، این تاثیرگذاری متقابل ، بیش تر گسترده شد. چه خواننده گان مرد چون عارف و روان بخش و چه زنان خوش آواز چون عهدیه که بیش از همه ی خواننده گان زن ، صدایش در فیلم ها طنین انداخت و به جای ستاره گان محبوبی چون فروزان ، آذر شیوا ، و ده ها ستاره ی دیگر خواند ، عاملی شدند تا تماشاگر را از همه ی سنین ، مشتاق تر به سالن ها بکشند وآوازهای شان نیز ورد زبان ها شد.

در سال های بعد ، لیلا فروهر ، شهره صولتی ، نوش آفرین ، هم خود به عنوان بازیگر و هم صدای شان به عنوان چاشنی فیلم ، وارد میدان سینما و موزیک شدند.

شاید آن روزها ، کمتر کسی به این نکته توجه کرد که به همان نسبت که موزیک و ترانه ، نقش سازنده ی خود را ایفا می کنند ، به همان نسبت ، سینما نیز بر موزیک ، تاثیر عمیق خود را می گذارد و آهنگ ها و ترانه هایی که در فیلم ها اجرا می شد ، رکورد فروش میلیونی بر جای می گذاشت.

همین نقش را در سینمای خودمان نیز شاهد بودیم. چه کسی آهنگ پُل با صدای گوگوش را در فیلم مشترک با بهروز وثوقی فراموش می کند؟ چه کسی فریاد زیر آب داریوش ، سلطان قلب ها ، غلام ژاندارم با صدای عارف ، رقاصه با صدای  عهدیهو صدای فرهاد در رضاموتوری ، صدای سوسن را در فیلم های کیمیایی و صدای آغاسی را در فیلم هایش از یاد می برد؟اگر قصه ی فیلم ها و نام بازیگران فیلم از خاطره ها رفته باشند ، هرگز این ترانه ها از ذهن ها پاک نمی شوند.

من با شما به سینمای امریکا برمی گردم، در همین سال های اخیر ، آهنگ جاودانه ی تایتانیک با صدای سلن دیان ، نه تنها آن صحنه از فیلم را نیز جاودانه کرد بلکه این اثر تا قلب و روح میلیون ها انسان در سراسر جهان نفوذ کرد.

من وقتی به تاریخ سینمای سرزمین خودمان سری می زنم و قصه ی های فیلم های ماندنی پرفروش را می خوانم به این نتیجه می رسم که موزیک و ترانه ، سینمای ما را نجات داده و سینما نیز به همان نسبت در نفوذ و گستره ی موزیک ما ، نقش بازی کرده است.

تولید کننده گان موسیقی در ایران بر این اعتراف دارند که بالاترین فروش صفحات و نوارها در ایران متعلق به همان ترانه ها و آوازهایی بود که در فیلم ها اجرا می شد، همین مسئله را تهیه کننده گان موزیک در امریکا نیز تایید می کنند و می گویند فروش بیست و سه میلیونی آهنگ تایتانیک با صدای سلن دیان و ده ها آهنگ و ترانه ی دیگر در فیلم ها شاهد این مدعاست.

نقش موزیک متن حتا در زمان سینمای صامت ، در فیلمی چون عصر جدید چارلی چاپلین خود را نشان می دهد.

از سی سال قبل از انقلاب ، این هم آوایی ، در یاری موزیک بر سینما و سینما بر موزیک بود که اسطوره ها و جاودانه های موزیک سینما را پدید آورد ، چه نامدارانی در سینما که خود مجری آواز بودند و چه آوازهای در متن که همراه آن ها در فیلم حرکت می کرد و باعث شد که به طلایی ترین دوران خود دست یابند و معجزه ی این تاثیرات متقابل بود که سینما و موزیک ما را برپا نگه داشت

بعد از انقلاب....

مهرداد به فیلم های بعد از انقلاب اشاره می کند و به ستاره گان بعد ازانقلاب که به جرات در طی سی سال ، ما حتا سی فیلم پرفروش و جاودانه نداشتیم . ما در طی سی سال ، حتا سه ستاره که به سایه ی اسطوره ها هم برسند نداشتیم و اگر یکی دو نفر با تکیه بر هنر بی مانند شان در سینما ماندنی شدند ، در مقابل سی سال ، اندک ترین به حساب می آیند.

من اعتقاد دارم غروب موزیک و ترانه در فیلم ها، در این مسئله بسیار نقش داشت. می بینم که اخیرن سینمای داخل هم به فکر افتاده ، چه در سریال ها و چه فیلم ها ، ترانه ها و آوازها و موزیک متن های حساب شده در جان بخشیدن به سینمای کمرنگ و از نقش آفتاده ، وارد عرصه شده است.

من بر این باورم که حتا اگر امروز ، سرمایه گذارانی در خارج ، فیلم هایی بسازند که از اسطوره هایی چون گوگوش ، بهروز وثوقی و داریوش بهره بگیرند و معجزه ی آهنگ و ترانه را به کار گیرند ، بعد از سال ها میلیون ها نفر را در سراسر جهان به درون سینماها می کشانند . البته در کنار این چهره ها ، تازه نفس ها و جوان های هنرمند و مستعد نیز باید باشند که نسل جوان را به این سالن ها جذب کنند.

من مطمئن هستم که بسیاری از دست اندرکاران سینما و موزیک ، خیلی مستند و مستدل می توانند تاریخ هماغوشی موزیک و سینما و تاثیر متقابل آن ها را با توجه به خاطرات خود و تجربیاتی که دارند ، بیان کنند و مسلمن می توانند برای بسیاری از فیلم سازان و آهنگ سازان ، روشنگر این موضوع باشند